De dans van de Oeverlibel

Mesolithicum

Midden-Steentijd

Het is vroeg in de middag als Lucy besluit een rondvaart over het meer te maken. Dit keer bestaat het vaartuigje uit een geraamte van wilgenhout met daar overheen een strakgespannen ossenhuid. Dit grappige bootje lijkt dan ook eerder op de rugschild van een schildpad dan op een van de boomstamkano’s die op dit moment nog onaangeroerd langs de kant liggen.

Lucy heeft er duidelijk plezier in. Ze peddelt om de beurt links en rechts van haar huidboot om vooruit te kunnen komen. Veel vaart zit er echter niet in, maar ach… het weer is goed en de temperatuur is aangenamer dan op de dag ervoor. De mens heeft in de Midden-Steentijd ook nog niet zoveel haast, dus neemt Lucy alle tijd om het leven om haar heen te bewonderen, zoals de dans van de grote oeverlibel over een glinsterend groen wateroppervlak. Bovendien, als je heel goed luistert, kun je het hakken en breken van enkele wilgentakken horen. In het donkere bos achter het grote water zijn twee Neolithische mannen bezig een spieker* te bouwen. Maar dan zitten we al weer bijna in de Nieuwe Steentijd.

Lucy vindt haar bestaan echter nog in de Midden-Steentijd of Mesolithicum en dat was zo rond 8800 tot 5500 jaar voor Christus. Lucy is, net als haar vriendin, een heel handige dame en dat is hard nodig om te kunnen overleven in het barre klimaat. Haar naalden en ander gereedschap heeft ze bijvoorbeeld zelfgemaakt van de botjes die overgebleven waren van een maaltijd. Zo kan ze heel eenvoudig haar kleding van reepjes hertenleer netjes aan elkaar rijgen.

“We leven nog in een tijd, dat alles wat wij vinden of vangen, wordt gebruikt en opnieuw wordt gebruikt. De mensen hier gooien niets, van wat nog enigszins bruikbaar is, weg!”

Het dorpje waar Lucy woont, staat al weer ruim vijf manen langs de oever van dit prachtige water, maar voor de winter zullen de mensen naar het winterkamp in het grote bos op de heuvel vertrekken. Daar zijn immers veel meer herten, zwijnen en soms zelfs beren te vinden. Het meer is dan toch bevroren en kun je er niet zo gemakkelijk meer vissen.

Maar de negen inwoners van deze kleine nederzetting wachten nog even op de komst van de verse hazelnoten. Die kun je dan roosteren en goed bewaren. Ook moeten er in de dagen voor de winter nog meer voedselvoorraden aangelegd worden, want de Mesolithische winters kunnen koud zijn en daar moet je je héél goed op voorbereiden.

Maar voorlopig is het nog warm en vredig op het water. Lucy legt de peddel in het bootje en legt haar hoofd op haar armen. Als haar ogen bijna dichtvallen, dwarrelt een geel blad naar beneden en komt zachtjes in het donkergroene water naast het huidbootje terecht. Nog even en dan is het weer herfst in het dal.

Plotseling, als door een wesp gestoken, richt Lucy zich op en probeert, zo goed en zo kwaad als dat gaat met dit prachtige schip, snel de oever van dit mooie meer te bereiken. Er moeten namelijk nog een aantal vallen worden geledigd voordat die kleine luie holbewoners er met de buit vandoor gaan.

*voorraadschuur waar graan opgeslagen wordt

De dans van de Oeverlibelokkibox
1415

14 comments on "De dans van de Oeverlibel"

  1. Heel goed verhaal, geïllustreerd met schitterende foto’s. Heel mooi gedaan!

  2. Willem en Suzan on

    De site, foto’s en de verhaaltjes maken van deze site een super product.
    De dans van de Oeverlibel springt er natuurlijk bovenuit, dit omdat Lucia onze dochter is, maar ook de andere foto’s zijn klasse, ik stuur de link direct door naar onze kennissen.

    groet
    Willem

    • Dank je wel, Willem en Suzan. Ik leer er ieder keer weer wat bij, over zowel de geschiedenis als de archeotolken, en dat maakt dit soort fotografie ook bijzonder leuk om te doen.

  3. Dit is weer een top-serie!

  4. Wauw, wat een mooie foto’s.
    Niet alleen omdat het een mooie meid is in een schitterende omgeving, maar ook omdat het toevallig onze nicht is. Het verhaal van de oeverlibel springt er bovenuit!!!

    Het een prachtig verhaal en een hele mooie website.

  5. Foto’s en verhaal vormen een prachtig geheel. Ik waan me zo terug in “de stam van de holenbeer” of een van de andere boeken van Jean M. Auel.

    • Dank je wel, Jan! Die holenbeer had er daadwerkelijk kunnen zitten. Het zou dit verhaal nog spannender kunnen maken!

  6. Een hele mooie fotoserie. Je neemt ons mee terug helemaal naar de steentijd. Leuk om daar een beeld bij te krijgen. Het verhaal eromheen maakt het beeld nog completer.

    • Dank je wel, Fokko en als je ooit in de buurt bent, neem ik je echt een keer mee naar de Steentijd. 🙂

  7. Wat een mooie foto’s…Toppie helemaal perfect!!!!…het verhaal en de foto’s maken het af…

  8. prachtige serie Maria Jo, ik verwachte eigenlijk wat anders bij het lezen van de titel!
    hele mooie foto’s van deze hele mooie oeverlibel in haar mandje

    finn weekend, Bram