Illegalen

NieuwsGierige Ruppells

Ruim twee en een half jaar geleden zag ik ze voor het eerst. Een koppeltje Rüppells opgepakt aan de grens, omdat zij illegaal het land probeerden binnen te komen. Inmiddels hebben alle vogels hun definitieve verblijfsvergunning gekregen, al vermoed ik wel dat enkele van deze Rüppellgieren elders een bestemming hebben gevonden.

Rhupert, de lieveling, ligt even heerlijk te suffen in het warme zonnetje. Tenminste als ik de goeie voor me heb. Jawel… en ze liggen er allemaal zo heerlijk bij. Slechts een enkele vogel zit op een tak in de schaduw. Heel rustig ga ik op het stenen pad voor de kooi zitten. Het enige wat ons nu nog scheidt, is een metalen afrastering. Maar dat geeft niet, want hoe lief en aardig deze gieren er ook uit mogen zien, ik zal nooit en te nimmer vreemde vogels aaien. Zelfs de meest schattige en aaibare vogels niet, want vogels houden daar niet zo van en kunnen dan flink bijten.

De mooie ogen van Rhupert

Als ik er zo bij zit, voel ik soms wat andere bezoekers rondom mij denken. Ik zit namelijk altijd wel ergens op de grond en als het even kan, ga ik zelfs een poosje voor mijn onderwerp liggen. Vooral bij het fotograferen van kleine kinderen en dieren is dit een geliefd standpunt van mij. Als fotograaf moet ik dus ook niets hebben van uitklapbare schermpjes, want daar zie ik veel te weinig op en al helemaal niet als de zon er op staat. Nee… een spiegelreflex, live view of niet, druk je gewoon goed tegen je gezicht aan en je kijkt door een zoeker om de juiste uitsnede te kunnen bepalen. Bovendien heb je de camera dan ook veel steviger in de handen met als gevolg veel minder bewegingonscherpte als zeer prettige bijkomstigheid.

Ook zit ik altijd met mijn lens bovenop de toch al veel te kleine gaatjes in een afrastering en vaak lukt het dan aardig om dat hek net niet of bijna niet op de foto te zien. Toch zou ik ook hier wél willen pleiten voor een wat meer fotograafvriendelijk hekwerk. Ik moet dan ook altijd zo lachen om mensen die een meter van dat hek af gaan staan om dieren te fotograferen. Of ze vinden dat hek helemaal te gek en dat kan natuurlijk ook!

En dan heb je nog van die fotografen met een veel te dure camera, die tegen mij zeggen waarom dat beest altijd nou net z’n kop moet omdraaien als ze een foto willen maken. Tja… ga er dan ook een poosje voor zitten, beste mensen en neem er de tijd voor! Ik zit soms uren voor een bepaald beest! Met andere woorden… ik fotografeer liever twee vogels goed dan vierentwintig matig tot slecht en dan heb ik het niet over al dan niet scherpe foto’s en dergelijke. Maar goed… Rhupert lijkt best wel een tevreden vogel en misschien mag hij wel zo af en toe zijn kooi uit. Altijd maar een hek voor je snavel of in mijn geval voor je lens, is ook niet alles. Dan hebben de pelikanen het nog beter getroffen en tref ik het op mijn beurt weer bij de pelikanen… wat een mooi stukje Avifauna is dat geworden, zeg. Moeten ze meer doen!

28 july, 2010

Illegalenokkibox
19

One comment on "Illegalen"

  1. Inmiddels heb ik wel zo’n klapscherm en het is zelfs een scherm waar je nota bene ook op kunt scherpstellen. Net als bij een smartphone. Maar het mooist is het gewicht en vooral het formaat van de lenzen. Ik kan nu eindelijk weer eens tussen de mazen van het hekwerk komen om te fotograferen zonder hinderlijke vegen en reflecties. Systeemcamera’s, want daar heb ik het over, zijn inmiddels net zo goed als de gemiddelde spiegelreflex geworden. Sommige systeemcamera’s, zoals die van het merk Sony, hebben zelfs een full frame sensor, al zijn deze nog altijd fors en kostbaar te noemen. Ik was bovendien helemaal klaar met dat gesjouw van die fototas vol lenzen. Onder het mom: de beste camera is de camera die je bij je hebt , heb ik sindsdien mijn kleine Olympus OM-D altijd bij me. Gewoon veilig verstopt in een Tenba insert gestoken in een leuk vlot handzaam damestasje. Nog een voordeel dus: het valt minder op dat je een kostbare camera bij je hebt!